Informacje ogólne

Wkładka wewnątrzmaciczna jest skuteczną metodą antykoncepcji. Statystycznie w ciągu roku tylko jedna na sto kobiet stosujących wkładki miedziane zachodzi w ciążę. Wśród pacjentek stosujących wkładki hormonalne tylko jedna na tysiąc ma szansę zajść w ciążę.

Już starożytni...

Historia stosowania antykoncepcji domacicznej sięga starożytności. Już ponad 2500 lat temu Hipokrates umieszczał w macicy krążki z różnych materiałów: drewna, szkła, kości słoniowej czy złota, w średniowieczu zaś Avicenna proponował w celach antykoncepcyjnych wkładki z miedzi, korzeni mandragory i z ośmiornicy. Pierwsza z nowoczesnych wkładek wewnątrzmacicznych została wykonana w Niemczech w 1909 roku przez Richtera i składała się z pierścienia wykonanego z jedwabnej nici lub katgutu. Za ojca antykoncepcji domacicznej jest uważany jednakże Ernst Grafenberg, który w latach 1928-30 połączył jedwabną nić ze srebrnym lub złotym drutem, tworząc tzw. pierścienie (gwiazdy) Grafenberga. Nie znalazły one powszechnego uznania, ponieważ zaczęły pojawiać się doniesienia o zakażeniach, które miały one powodować. Dopiero od lat 60., kiedy to zaczęto stosować tworzywa sztuczne, nastąpił wzrost zainteresowania wkładką domaciczną, a jako metoda antykoncepcyjna została zatwierdzona przez środowisko lekarskie w 1962 roku.

Jak wygląda wkładka

Wkładka wewnątrzmaciczna to plastikowa kształtka, którą zakłada się do jamy macicy, aby zapobiec niepożądanej ciąży. Jako środek antykoncepcyjny działa przez 5-7 lat (okres ten jest podany na ulotce).

Produkuje się różne rodzaje wkładek. Najczęściej są one wykonane z polichlorku winylu lub innych obojętnych dla organizmu ludzkiego tworzyw sztucznych o dużej elastyczności, a jednocześnie zdolności zachowania nadanego kształtu przypominającego zwykle literę T. W celu zwiększenia skuteczności antykoncepcyjnej wkładki zawierają dodatkowo jony metali: miedzi, srebra, złota lub platyny.

W ostatnich latach opracowano wkładkę wewnątrzmaciczną zawierającą syntetyczną pochodną progesteronu, hormonu produkowanego przez ciałko żółte jajnika po owulacji. Z kapsułki stanowiącej ramię podłużne wkładki uwalnia się stale hormon, który decyduje o jej działaniu antykoncepcyjnym przez powodowanie zmian zanikowych w błonie śluzowej macicy (endometrium), znaczne zwiększenie gęstości śluzu szyjkowego oraz przez zmniejszenie aktywności plemników i ich zdolności do połączenia z komórką jajową. Jednocześnie zmniejsza ona działania niepożądane i powikłania.

Przyszłością wkładek wewnątrzmacicznych są wkładki typu Flexi Gard, zbudowane na innej zasadzie, w których nitka jest wszczepiona w dno macicy, a na niej są zawieszone pojemniczki uwalniające miedź. Brak ramion poprzecznych w tego rodzaju wkładce zmniejsza bóle, krwawienia i skurcze macicy.